Bulutların ardından kendini göstermeye çalışan Güneş'i düşünüyorum. Demet demet saçılan ışık süzmelerini düşlüyorum, soğuk bir Ocak akşamında içimi ısıtabilmek için. İliklerime kadar donmuşum da sanki, düşlerle kandırıyorum kendimi. Düşlerin gerçekliği yakarken tenimi; aldırış etmiyorum. Çünkü buz kesmiş yalnızlığım, simsiyah ıssızlığım. Üzerine Güneş doğsun istiyorum ümitlerimin. Hepsi birazcık ışığa hasret, hepsi bir damla suya muhtaç. Hep bulutlar varken umutlarımın üstünde, ne yağmur yağıyor; ne de güneş kendini gösteriyor. Arkadaki ezgiler daha da üşütüyor ruhumu...
" Why does it always rain on me?
Even when sun is shining, i can't avoid the ligthening.."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder