" Çocuk..
Sil yüzünden tüm yalanlarını bu şehirin..
Topla kalbini cadde cadde, sokak sokak,
Kazı ayak izlerini birer birer gri kaldırımlardan;
Bakma yüzlerine hiç, görme onları!
Çocuk bu kez ağlama...
Bu kez git... "
Gitmek kolay mıdır, terk edebilmek ardımızda kalan onca şeyi? Birden silip atmak kolay mıdır? Ayak izlerimiz kalmaz mı bastığımız yerlerde, yoksa dalga gelip temizler mi hepsini?
Adımlarımız küçülür, arkamızdaki ayak izleri silinir zamanla. Gelen dalga yalnızca ayak izlerini silmez, bizi de boğar yavaş yavaş. Hissettirmeden, ağırdan alır canımızı. Ve tamamen nefes alamaz hâle geldiğimizde anlarız her şeyi. İş işten geçmiştir artık. Ne geriye dönmek gibi bir seçenek kalmıştır, ne de ileri gidebilmek. Olduğunuz yerde daha da dibe vurursunuz zamanla. Şiirlerle, şarkılarla avutursunuz kendinizi. Ama gidiyorsunuzdur yavaş yavaş. Gökyüzünden süzülerek gelen son ışık süzmesi de kaybolur. O an bitmişsinizdir.
"Yüzünde korkularla...
İçinde çığlıklarla...
Kalbinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun? "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder